Manonhm

Mijn blog over de mooie en interessante dingen des levens.

15. 000 euro in een muisklik - vanochtend in NRC Next

Vanochtend schreven Madeleine en ik een opinieartikel in NRC Next. 

‘Masterstudenten moeten meer gaan investeren in hun eigen opleiding’ kondigde staatssecretaris Halbe Zijlstra van Onderwijs afgelopen week aan. De meeste studenten zullen daarom noodgedwongen (meer) moeten lenen om hun studie te kunnen bekostigen. Voordat dat zover is lijkt het ons verstandig dat de staatssecretaris eerst eens kritisch kijkt naar hoe extra lenen nu gaat. Want niet alleen zijn de voorwaarden waartegen een student leent zeer onduidelijk, vooral in een tijd waarin een diploma geen garantie biedt op een goed betaalde baan moet zeker de overheid kritischer zijn op extra kredietverstrekking aan studenten.

Lenen bij de overheid is natuurlijk niet nieuw en de meeste studenten maken er al lang volop gebruik van. Als student kan je daarvoor terecht bij DUO, de Dienst Uitvoering Onderwijs, waarin de vroegere IB-Groep is opgegaan. Volgens het Nibud leent 70% van de studenten om ‘relaxt te kunnen leven’ – met als gevolg dat de gemiddelde student een studieschuld van bijna 15.000 (!) euro heeft. Dit bedrag verbaast ons niets als je kijkt hoe makkelijk het extra lenen gaat. ‘Gewone’ Nederlanders worden als zij een krediet aanvragen door de bank BKR-getoetst –dit betekent dat de bank bekijkt hoe jij in het verleden met betalingsverplichtingen bent omgegaan. Een student daarentegen kan met één klik op de muis ruim 700 euro per maand extra lenen.

De meeste studenten lezen de voorwaarden van de lening amper door. En ook dit is niet verbazingwekkend – de voorwaarden zijn moeilijk vindbaar en lastig te doorgronden. Toegegeven, DUO heeft wel een nette tabel op haar website geplaatst waarin wordt aangegeven welk rentepercentage je over je schuld moet betalen. Echter, de rentepercentages zijn gebaseerd op het jaar waarin je afstudeert en worden dan voor vijf jaar vastgesteld. Op het moment dat je als eerstejaars student gaat lenen weet je dan ook niet welk rentepercentage je na je afstuderen moet gaan betalen – je leent dus met ogen dicht.

Volgens DUO is het rentepercentage “gebaseerd op het rendement van andere openbare leningen die de Nederlandse overheid uitgeeft” maar dit rentepercentage fluctueert nog al eens. Een voorbeeld:

Studenten die in 2006 zijn afgestudeerd, betalen vanaf 2007 vijf jaar lang 3,7 % rente over hun schuld. Studenten die in 2007 zijn afgestudeerd betalen vanaf 1 januari 2008 4,17 % - bijna een half procent meer. Op een gemiddelde lening van 15.000 is dat een behoorlijk verschil. Na vijf jaar wordt de rente opnieuw bepaald en weer voor vijf jaar vastgelegd. De student die in 2006 afstudeerde gaat vanaf 2012 slechts 1,37% rente betalen. De student uit 2007 weet echter nog niet wat hij of zij vanaf volgend jaar gaat betalen.  

Of je het nu wil toeschrijven aan toeval of veranderende marktomstandigheden; de studenten die de afgelopen jaren zijn afgestudeerd betaalden de eerste vijf jaar allemaal de volle mep aan rente - variërend tussen de 3 en 4 %. Voor de meeste net afgestudeerden geen makkelijke opgave – als starter verdien je meestal niet meteen een topsalaris. Extra aflossen bovenop je – veelal hoge – maandbedrag is voor veel starters niet op te brengen. Na de eerste periode van vijf jaar daalt de rente echter flink, waardoor – hoewel je dan vaak meer te besteden hebt - extra aflossen weer bijna dom wordt. Immers, geld lenen bij een bank of tussenpersoon is vele malen duurder dan de rente op je studieschuld. Maar let op: juist studenten die nu afstuderen moeten zich niet rijk rekenen: het lage rentepercentage dat nu voor hun geldt kan immers ook na vijf jaar flink stijgen. Niet alleen gaat lenen dus te makkelijk en zijn de voorwaarden (op de langere termijn) onduidelijk, er gaat ook nog een perverse prikkel vanuit; extra aflossen wordt niet gestimuleerd. En dat terwijl de studieschuld tegenwoordig ook wordt meegenomen in de berekening voor de aanvraag van je hypotheek.

Toegegeven, hogeropgeleiden moeten beter weten en de kleine lettertjes lezen en doorvragen. Tegelijkertijd, als je lenen te makkelijk en aflossen te ongunstig maakt, is ook een student geneigd eieren voor zijn geld te kiezen. En ook de staatssecretaris weet dat de meeste consumenten, bewust of onbewust, financieel analfabeet zijn. Of het nu over pensioen gaat of over kosten van roodstaan – we weigeren het te willen weten.

Kortom, Europese schuldencrisis of  studieschuld, het is essentieel om te weten wat de voorwaarden zijn waartegen je leent. Dus laat DUO nog voor de invoering van het nieuwe leenstelsel op een begrijpelijke manier inzichtelijk maken dat geld lenen duur is en terugbetalen onvermijdelijk.

Manon Korthals is werkzaam als toezichthouder bij de AFM. Madeleine Moret is werkzaam als docente en promovenda bij de UvA. Zij schreven dit artikel op persoonlijke titel.

Obama moet aan de bak

Ironie is nooit ver weg in de politiek. Barack Obama kan daar over mee praten. Bijna negen maanden na zijn aantreden als president van de Verenigde Staten kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede toebedeeld zonder dat hij daar ogenschijnlijk veel voor hoefde te doen. Hij was waarschijnlijk net zo verrast als iedereen.

 
Nu, 3 jaar later, is Obama vooral succesvol in zijn rol als terroristenjager – onder zijn leiding werden Osama Bin Laden en talloze andere terroristen opgepakt. Als opperbevelhebber van het machtigste leger ter wereld heeft hij zich dus ruimschoots bewezen.


Maar sinds zijn aantreden is het politieke speelveld flink veranderd. Volkomen terecht verwachten de Amerikaanse kiezers van Obama dat hij nu de strijd aan gaat met de financiële en economische crisis in zijn land. Dat lukt tot op heden maar matig; zijn banenplan is gesneuveld, het voorstel om tot betere bescherming van consumenten te komen is afgezwakt en dan spreken we nog niet eens over het moeizame debat over het schuldenplafond.

Dit moet hem tot zorgen stemmen. Als de man die politieke campagnes naar een hoger niveau wist te brengen kent Obama als geen ander de spreuk van Bill Clinton. Clinton wist met ‘It’s the economy, stupid!’ de achilleshiel van George Bush Senior bloot te leggen en sleepte daarmee het presidentschap binnen. Obama moet zich dus realiseren dat zijn kansen op nogmaals 4 jaar Witte Huis klein worden als hij zich niet snel met succes op dit thema profileert. 

Kortom, Obama moet aan de bak. Niet alleen om bij aanvang van zijn tweede termijn de Nobelprijs voor de Economie binnen te halen. Maar voor de Verenigde Staten en niet te vergeten in het verlichte eigenbelang van onszelf, de Europese burger en kiezer. Immers, een nieuwe, en dus mogelijk Republikeinse regering zal waarschijnlijk de touwtjes weer lekker laten vieren op Wallstreet, daarmee zeker niet bijdragen aan de strijd tegen het geweld van het grootkapitaal. 


Voor een werkdingetje was ik op zoek naar een cartoonachtig plaatje van een uitvaartverzekering. Google afbeelding leverde dit hilarische exemplaar op!

Voor een werkdingetje was ik op zoek naar een cartoonachtig plaatje van een uitvaartverzekering. Google afbeelding leverde dit hilarische exemplaar op!

Gewoon omdat het kan. Bruce Springsteen samen met Roy Orbison.

Twee kanten van dezelfde baksteen

Woorden kunnen soms als een boemerang in je gezicht terug komen. Iemand die dat zou kunnen beamen is George W. Bush. Bush jr. sprak in 2002 de fameuze woorden:

“We can put light where there’s darkness, and hope where there’s despondency in this country. And part of it is working together as a nation to encourage folks to own their own home.”

Het bezitten van een eigen huis werd door G.W., maar ook door de Nederlandse overheid, jarenlang gezien als een burgerrecht. Iedere Amerikaan of Nederlander, eigenlijk iedere volwaardige burger, moest in staat worden gesteld om een dak boven zijn hoofd te financieren. Inmiddels weten we dat dit op het eerste gezicht zeer lovenswaardige streven ook de nodige risico’s kent – de huizenbubbel wordt door velen gezien als één van de aanstichters van de wereldwijde financiële crisis.

Vanuit dat perspectief bezien is er nu een interessante discussie in de Nederlandse samenleving gaande – voornamelijk gevoerd op de voorpagina’s van De Telegraaf. 

Zoals wellicht bekend gelden er sinds augustus nieuwe regels voor hypothecaire leningen – de Gedragscode Hypothecaire Leningen. De nieuwe regels maken het moeilijker om meer te lenen dan je eigenlijk zou kunnen afbetalen – of in jargon; de overkreditering van consumenten is aan banden gelegd. Ook is het niet meer mogelijk om als consument een hypotheek aan te gaan die volledig aflossingsvrij is – dit betekent dus dat je nu vanaf het begin van het aangaan van je hypotheek in ieder geval een klein deeltje moet aflossen. 

Deze strengere hypotheekregels zijn er zoals gezegd niet voor niets - ze moeten voorkomen dat burgers op gezadeld worden met torenhoge lasten. En dat is nodig want steeds meer mensen lopen een hypotheekachterstand op. NRC wijdde hier vandaag nog een aardig artikel aan.

Tegelijkertijd horen we al wekenlang kreten van mensen die geen krediet meer kunnen krijgen voor de financiering van hun (toekomstige) woning. Deze mensen hebben hun droomhuis gevonden, maar de banken weigeren hun het geld te lenen. En dat is vervelend.

Ik noem deze situatie voor het gemak maar even twee kanten van dezelfde baksteen. Op dit moment lijkt het voordeel van de twijfel in de discussie te gaan naar de strengere regels. En terecht – toestanden zoals in de Verenigde Staten waar dagelijks duizenden mensen letterlijk met hun spullen op straat belanden, lijken me niet gewenst. Maar dat neemt niet weg dat de woorden van Bush Jr. hun aantrekkingskracht voor velen lijken te behouden …  wat de consequenties ook mogen zijn. 

Nieuw jasje

Nieuw seizoen, nieuw jasje; ik doe een poging om mijn blog een nieuw ‘look’ te geven. To be continued want ik ben er nog niet helemaal uit…

De ‘P’ van president

Stel je eens voor; Mark Rutte verordent per decreet dat het woord ‘premier’ voortaan verplicht met een hoofdletter ‘P’ geschreven moet worden. Het gaat hier immers om de titel van een belangrijk persoon en dat verdient een grote letter. Het zou me niets verbazen als het voorstel binnen een dag zou worden teruggetrokken vanwege de lachsalvo’s op straat, in de krant en kroeg.

Wit-Rusland

In Wit-Rusland daarentegen had president Alexander Lukashenko er geen enkele moeite mee om hetzelfde te doen met woord ‘President’. Ondanks het feit dat ‘president’ in het Wit-Russisch een normaal zelfstandig naamwoord is, het dus met een kleine letter geschreven zou moeten worden, schrijf je het nu met een hoofdletter ‘P’. Daar komt dan nog eens bij dat het gebruik van de titel voorbehouden is aan vier personen; waaronder Lukashenko zelf. Vergeet het dus maar als je jezelf president van je onderneming wilt noemen.

Training in Vilnius

Het is maar een klein voorbeeld van één van de interessante en opvallende dingen die ik afgelopen week over Wit-Rusland leerde. Samen met co-trainer Guus mocht ik namens de Alfred Mozer Stichting een weekend lang Wit-Russische jongeren trainen in de Litouwse hoofdstad Vilnius. In het Human Rights House van Vilnius, speciaal opgericht als opvang voor onderdrukte Wit-Russen, spraken wij met twintig jonge en enthousiaste Wit-Russen over het hoe en wat van politieke campagnes en onderhandelen. Erg bijzonder, want hoe vaak spreek je mensen uit een land dat ook wel ‘de laatste dictatuur van Europa’ wordt genoemd?

De afstand tussen Vilnius en Minsk is in ruim 3 uur met de trein af te leggen.

Dubbel gevoel

Het geeft ook een dubbel gevoel; Ik voel mezelf wel eens exponent van de generatie ‘als het maar leuk is’. Overal ter wereld, maar ook in eigen land worden mensen buitengesloten of kunnen niet meekomen en wat doet mijn generatie? Wij lezen de juiste boeken, zien mooie films, ‘liken’ dingen op Facebook en doen af en toe wat vrijwilligerswerk en ja… dat is het wel. Dan het leven van onze Wit-Russische cursisten. Vanwege veiligheidsoverwegingen konden ze niet eens in Wit Rusland trainen maar moesten ze met een visum naar Vilnius komen. En zal ik helaas geen foto’s van deelnemers posten bij dit blog.

Campagne en onderhandelen

De training van het weekend bestaat uit kleine stukjes theorie en vooral uit veel veel oefenen. We vertellen ze onder meer over het maken van een centrale boodschap, het belang van continue herhaling en leggen uit hoe je een SWOT analyse kan maken. Onderhandelingstechnieken worden toegelicht en daarna gaan ze snel aan de slag in een van de vele workshops van dit weekend. Want dat is waar het om gaat – zelf ervaren hoe het voelt en werkt in plaats van te luisteren naar ellenlange theoretische verhandelingen.

De centrale boodschap in de praktijk!

Als we posters laten zien van PvdA verkiezingscampagnes bevinden we ons al snel in levendige discussies en geven ze enthousiast hun mening. Dat Wouter Bos een goede en jeugdige uitstraling heeft en dat Ad Melkert dat niet heeft. Dat ze best op Wim Kok zouden stemmen als dat zou kunnen. Maar ze drukken ons ook met de neus op de feiten; Theezakjes met daarop de slogan van hun partij uitdelen op straat? Dat kan niet in Wit-Rusland. Rozen uitdelen dan? Ook niet. Posters ophangen? Ook niet. En zijn ze daardoor erg  getergd of ontmoedigd? Nee, eigenlijk niet. Tot mijn verbazing zijn ze er vooral erg nuchter en praktisch onder.

Buiten het klaslokaal

Later op de avond tijdens het eten vraag ik door. En ja, dan hoor je de vreemde verhalen en ook de moeilijkheden die ze tegenkomen. Eén van onze tolken vertelt dat haar ouders die nog in Wit Rusland wonen haar onlangs vroegen of ze een kip wilde meenemen bij haar tweewekelijks bezoek vanuit Vilnius – door de economische crisis is er nauwelijks vlees verkrijgbaar in Wit-Rusland.

En ik hoor dat het woord ‘oppositie’ eigenlijk niet bestaat – Lukashenko noemt ze gewoon ‘bastards’ of ‘criminals’. En om meteen maar dingen in perspectief te plaatsen – wij klagen over te drukke werkweken en keuzes maken terwijl de Wit-Russische opposanten niet eens ‘niets’ mogen doen. Het is namelijk wettelijk verboden om bijeen te komen en bewust niets te doen. Dit wordt gezien als samenzwering en dat is niet gewenst. 

Vodka en gemarineerde komkommers

Nog een paar uur later - op de grond van één van kamers van het Human Rights House waar we allemaal ook slapen, liggen twee bakjes met Yoma-achtig salade,  stukjes worst, brood, een plastic vork en een pot augurken (gemarineerde komkommers worden ze genoemd). Op tafel staan plastic flessen bier (net door ons gehaald – een fles van 1,5 liter wit en 1,5 bruin bier), pakken sap en natuurlijk, flessen vodka en een paar metalen shotglaasjes.

Ik sta te praten met een jongen die dapper shotjes trekt terwijl hij toegeeft net zo’n hekel te hebben aan vodka als ik, maar er toch de voorkeur aan zegt geven – ‘s ochtends merk je er niets van. In tegenstelling tot bier. Op hetzelfde moment staat een meisje met een fohn haar haar te drogen – echt urenlang lijkt het, en opmerkelijk genoeg – geheel ongegeneerd. Niemand kijkt er vreemd van op. Het blijkt de opmars naar een lange avond in de Litouwse kroegen….maar dan ben ik alweer in mijn warme bed! 

De aankondiging van een kunstenaars ‘republiek’ in Vilnius.

Begin van de herfst

12 september – ik heb de herfst geroken

kastanjebollen gezien,

open, gebarsten door hun val

geknapte takken vleien zich aan het asfalt,

bladeren overal om me heen

de avondzon verlicht mijn gang

naar huis, waar het vuur al brandt.

hopelijk zien de komende maanden er zo uit!

Gloeiende katten

Bizar, de katten-variant van HIV heet FIV. Amerikaanse onderzoekers hebben een methode ontwikkeld waarbij ze een bepaald gen in een kat kunnen plaatsen waardoor de kat mogelijk resistent wordt voor het FIV-virus. Bedoelde bijwerking van deze methode is dat de beesten groen opgloeien als ze met blauw licht beschenen worden!

Na vier dagen in bosrijk Wolfheze werd ik vandaag bij thuiskomst in Amsterdam begroet door mthrfckng grote zonnebloem!

En in dat mooie Wolfheze hadden ze een bordje dat zelfs ik als anti-fotograaf niet kon laten lopen!

Het vrije-markt-denken: too big to fail? Of toch niet?

Twee opvallende koppen deze week in de kranten:

“Rechts kabinet nivelleert” op de voorpagina van de Telegraaf van vrijdag. En “Kan links dan toch gelijk hebben? Links?” in een opiniestuk in NRC Handelsblad van vandaag. 

De kop van de Telegraaf slaat op de bekendmaking van Rutte om de minima komend jaar te ontzien. En het stuk van NRC haalt weer een opinieartikel van een Thatcher-biograaf in de Daily Telegraph aan waarin wordt gehint op het einde van het ongebreidelde marktdenken. “Niet alleen Murdoch is nu ontmaskerd, ook het vertrouwen in de heilzame werking van de vrije markt is bij veel mensen weg”.

Opvallende statements, vind ik. Maar niet verwonderlijk eigenlijk. Het Murdoch-schandaal maar vooral ook de rellen in Engeland hebben veel Britten aan het denken gezet. Wat de precieze achtergrond van de onrust ook mag zijn, ik vond de verklaring dat veel lager opgeleiden en mensen in onzekere banen geen fiducie meer hebben in een betere toekomst en daarom aan het muiten sloegen, niet slecht. Het idee dat een ieder door hard werken van een dubbeltje een kwartje kan worden lijkt bijvoorbeeld ook in de VS steeds meer een illusie (droom).

Als het gaat om het kabinet Rutte en haar nivellerende beleid – waar zou dat vandaan komen? Is het Rutte die inziet dat hij iets moet doen omdat links gelijk heeft? Dat lijkt me sterk. Of is het onder druk van de PVV of misschien toch CDA? Wat het ook mag zijn, mijn eerste gedachte bij de kop van de Telegraaf was ‘dat is leuk oppositie voeren!’. Neemt het kabinet dat je bevecht plotseling je agenda over. Waar moet je je dan op profileren als PvdA, of SP of desnoods GroenLinks?

Ik moet overigens nog maar zien of de nivellering echt doorzet. Een onderwerp als de hypotheekrenteaftrek, waar niet over gesproken mag worden, is en blijft een enorme post op de begroting waar rijk veel meer aan ‘verdient’ dan arm.

What’s in a name Arizona?

Sinds mijn reis door Texas van afgelopen april (het voelt alweer zooo lang geleden) –ben ik druk bezig met het bedenken en dromen van een nieuwe reis. In een opwelling had ik al tijdens mijn roadtrip door Don’t-mess-with-Texas bedacht dat ik de volgende keer een langere reis wilde maken. Van Houston via Austin, langs Lubbock door New Mexico om na omzwervingen te eindigen in Phoenix, Arizona. En als ik geld over heb nog door naar Californië. Ik vertelde mijn plannen aan mijn ooms en tante uit de VS – zij raakten meteen enthousiast. Zo enthousiast dat ze mij een prachtig pakket met tips, begeleidende roadtrip CD en een kaart van Arizona stuurden!

De kaart van Arizona ligt al een aantal dagen open op mijn tafel. Bijna stiekem werp ik er steeds een blik op en verga dan haast van verrukking! De namen van de dorpjes, steden, streken en rivieren zijn echt fantastisch. Hieronder een kleine selectie:

-       Red Rock

-       Paradise Valley

-       Fountain Hills

-       Carefree

-       Claypool

-       Inspiration

-       Boys Ranche

-       Show Low Lake

-       Turkey Flat

-       Kots Kug

-       Bumble Bee

-       Humboldt

-       Dead Horse Ranch State Park (niet ver van White Horse Lake)

-       Punkin Center

-       Baghdad

-       En last but not least: Dutch Women Butte 

Even googlen levert de bovenstaande foto van de Dutch Women Butte op.

En van Wikipedia leer ik: “Een butte is een geïsoleerde heuvel met steile, vaak verticale wanden en een smalle, redelijke vlakke top. Het verschilt van een mesa of tafelberg doordat de basis van de berg kleiner of gelijk aan de hoogte is, terwijl de basis bij een mesa veel langer is dan de hoogte. De term “butte” komt uit het Frans, waarin het “kleine heuvel” betekent. Deze benaming wordt vooral gebruikt in het westen van de Verenigde Staten.

Iets om naar uit te kijken als het hier weer eens begint te regenen!

Eva Maria Westbroek

Eva Maria Westbroek zong gisteravond op het Prinsengrachtconcert in Amsterdam. Ik zag niets, maar hoorde des te meer. Gelukkig had ik haar vorig najaar al in een documentaire van de NPS gezien. Een enorme aanrader!

In de docu vertelt ze dat ze er bij aanvang op het conservatorium niets van terecht bracht. Er werd haar afgeraden een opera carrière voort te zetten etc etc. Ze zette echter door - vond een nieuwe zangleraar, die meteen zag dat ze haar stem op de verkeerde manier gebruikte. Hij leerde haar hoe ze haar stem wel moest gebruiken en inmiddels is ze dus een zeer succesvol operazangeres. De docu laat mooi zien hoe erg ze geworsteld heeft en hoe haar vader haar altijd gesteund heeft. Erg persoonlijk met natuurlijk ook mooie stukken muziek!

Column

Afgelopen week ging ik een beetje vreemd - ik schreef ik een column voor www.joop.nl.   

Hieronder de column:

Tijdens mijn studie politicologie heb ik me vaak afgevraagd ‘wat doet er meer toe, macht of geld?’. Ik wist het nooit precies, maar ik neigde altijd naar macht. Of eigenlijk naar de vraag wie bepaalt, wie krijgt, wat en wanneer?

 

De wereldwijde financiële crisis toont nu dat mijn keuze van toen niet geheel onjuist was. Want als de crisis iets bewijst dat is het dat de politiek en politici er toe doen. En dus niet  perse de economische modellen van de slimste rekenaars. Want of het nu gaat over de vete over het schuldenplafond in de Verenigde Staten of over de strijd tussen de Europese Centrale Bank en Duitsland en Nederland over de eigen bijdrage van banken aan de redding van Griekenland; het zijn uiteindelijk de politici die er met zijn allen uit moeten komen.

 

Er rust dus een zware verantwoordelijkheid op de ruggen van deze politici. Een verantwoordelijkheid die zij serieus moeten nemen. Dat de gewone burger dat ook vindt bleek ook uit de recente twitteractie in de VS. Toen de strijd tussen de Democraten en Republikeinen echt dreigde te ontsporen lieten 1000den twitteraars middels de hashtag (#)fuckyouwashington hun volksvertegenwoordigers weten genoeg te hebben van de onenigheid. Deze kreet was geen middelvinger richting de politiek an sich, maar eerder een oproep aan politici om verantwoordelijkheid te nemen en onmiddellijk tot een oplossing te komen. Er stond namelijk iets op het spel: de economische en financiële toekomst van hun land.

 

Wat betekent deze verantwoordelijkheid nog meer? Het betekent voor politici dat zij hun kennis op peil behoren te houden, hun stukken moeten lezen en laten bijpraten door met experts. Een terugkeer wat mij betreft naar een politiek gebaseerd op kennis en inzicht in plaats van het huidige fact-free-politics. Net als vroeger op de lagere school lijkt het namelijk wel alsof zeggen dat je je stukken nooit leest, betekent dat je stoer bent. Trots zijn op het feit dat je een samenvatting hebt gelezen vind ik echter niet passen bij de verantwoordelijkheid van een volksvertegenwoordiger. Hoeveel begrip ik daar als oud-medewerker van verschillende politici ook voor heb.

 

Het belang van de feiten op een rijtje hebben bleek laatst weer toen het kabinet de Kamer en daarmee het Nederlandse volk tot twee maal toe verkeerd voorlichtte over de inhoud van het schuldenakkoord over Griekenland. Bizar, kun je je voorstellen wat er was gebeurd als Philips of General Motors een paar nullen verkeerd hadden gezet? Deze bedrijven zouden binnen no-time worden afgestraft door de markt. En hoewel ook ik het leuk vind dat we een frisse premier hebben die fatsoenlijk uit zijn woorden komt, getuigt het niet van veel betrokkenheid bij de wereld als je als minister-president op Dance Valley opduikt.

 

Maar waar politici zich dus weer moeten gedragen als verantwoordelijke en vakkundige mensen is het minstens zo belangrijk dat wij als Nederlandse burgers onze verantwoordelijkheid moeten nemen. De meerderheid van de burgers noemt zich tegenwoordig zwevende kiezer en weigert ook maar iets in leveren dat afdoet aan haar eigen belang. Het gemak waarmee wij kiezers politici dwingen tot het aangaan van breekpunten draagt niet bij aan beter bestuur van ons land, laat staan aan een fatsoenlijke bijdrage aan ingewikkelde kwesties als het oplossen van een wereldwijde crisis.

 

Kortom, het is duidelijk meer dan ooit blijkt dat politiek er toe doet. Laten politici en de politiek dan ook dit natuurlijk moment gebruiken om orde op zaken te stellen. Want, vrij naar Bill Clinton, it’s politics, stupid!

 

 

Road work ahead

Crisis op de weg

De VS hebben niet alleen te kampen met een gigantische staatsschuld, een never-ending strijd tussen de Rep’s en Dem’s maar nu blijkt ook de Amerikaanse infrastructuur haar plafond van het acceptabele te hebben bereikt. Althans dat is de strekking van het artikel ‘Obstacles to progress’ in de Financial Times van afgelopen dinsdag. Journaliste Anna Fifield vertelt onder meer over de dramatische staat van de Amerikaanse infrastructuur. Bruggen staan op instorten, wegen zijn slecht onderhouden en ook de luchthavens zijn toe aan meer dan een likje verf. Volgens een studie van het World Economic Forum staan de VS op plaats 23 als het gaat om de kwaliteit van haar infrastructuur. Zwitserland is nummer 1, Duitsland staat op 9 en China op 72. Hoewel de feiten voor zich spreken en het verhaal duidelijk maakt dat er een hoop risico’s verborgen liggen (1 op de 5 bruggen is ‘structurally deficient’)  wil ik toch een kleine en vooral persoonlijke kanttekening maken.

Eigen onderzoek

Inmiddels vind ik namelijk dat ik met enige autoriteit mag oordelen over de kwaliteit van de wegen en andere publieke werken. Het afgelopen jaar heb ik ruim 3000 mile afgelegd in de VS. Vorige zomer van New York naar Miami gereden en nog recentelijk in april een rondje Texas. Het viel me destijds op dat de publieke werken juist vaak in voortreffelijk staat waren. Toegegeven, ik heb weinig zicht op de kwaliteit van de bruggen en de kwaliteit van wegen verschilt enorm per staat. Zo is mijn ervaring van vorige zomer dat hoe zuidelijker je komt, hoe slechter de wegen worden. Virginia heeft echt goede wegen, South Carolina en Georgia hebben soms diepe kuilen in de weg. Enja, in de VS liggen over grote stukken rubber op de weg. Je schrikt je zelf soms dood omdat een auto voor je een onverwachte slinger maakt om zo’n stuk rubber te ontwijken. Daarnaast zijn er maar weinig interstates met straatverlichting.

  

Maar toch… Daar daar staat tegenover dat de meeste wegen, zeker gezien de immense afstanden, prima zijn. En op snelwegen worden dorpen en steden, parken en andere bezienswaardigheden veel duidelijker en eerder aangeduid. Geen plotselinge afslagen, nee, ruim van te voren in te calculeren. De afslagen zijn in tegenstelling tot in Nederland ruim en veel veiliger op gezet. Ook zie je regelmatig politie langs de weg staan, kijken of je je een beetje aan de regels houdt. Maar het beste is nog wel de rest areas en de visitor’s areas waar je bij binnenkomst van een staat kunt stoppen.

Rest areas and visitor areas

Over de rest areas; perfect onderhouden, prachtig groene plekken vol picnic tafels. Overal prullenbakken, nergens overvol. En belangrijker, de WC’s zijn zo schoon – ik heb vaak gedacht ‘daar kan ik van eten’ (bah, vieze gedachte, maar wel waar). Datzelfde geldt eigenlijk voor alle toiletten in publieke ruimtes. Toiletten in het statecapitol van Austin, de public libraries in New York en Philadelphia, in de musea van Dallas en Fort Worth,  en in een enorm wildpark in Austin, echt super schoon.

Dan de visitor areas. Bij binnenkomst van een staat is de eerste afslag een afslag naar een soort rest area maar voorzien van een speciaal kantoortje. In het kantoortje zitten vaak twee al wat oudere Amerikanen en een agent. Bij deze mensen kun je gratis en voor niets raodmaps van de gehele staat en de verschillende steden krijgen. Ook alle mogelijke foldertjes van attracties en wildparken zijn te krijgen. Echt heel handig, en allemaal voor noppes. 

Maar ook de parken, musea, kerken, sportcentra zijn zoveel beter onderhouden dan in Nederland.  Natuurlijk, een groot deel van de funding van bijvoorbeeld de musea komt uit privaat geld. Maar wat is daar mis mee? 

Anyway,

Al met al, veel work ahead aan de Amerikaanse wegen en bruggen, maar vergeet niet dat je echt beter in Roanoke een pitstop kan maken dan bij een willekeurige rest area in Frankrijk!