Roadtrips behoeven eigenlijk geen redenen. Een Roadtrip is gewoon. Het is rijden om het rijden. Het is rijden om het avontuur, om weg te zijn. Ergens anders te zijn. Soms heeft een roadtrip wel een reden en dan is het eigenlijk ook ok.
Zusje R verhuist vanwege professionele redenen per direct van Florence naar Nederland. EUI – in woord een prestigieuze uni gefinancierd door de EU - bleek in daad een weinig stimulerende onderzoeksomgeving. R gaat dus nu in ons bescheiden landje een serieuze bijdrage leveren aan de kenniseconomie. Echter plan de campagne voor de korte termijn is: met de auto van Amsterdam naar Florence en weer terug.
De roadtrip ging afgelopen vrijdag van start vanuit Amsterdam. In ruim zeven uur rijden we in een zilveren Peugeot (vrouwen definiëren auto’s zoals iedereen weet voornamelijk op kleur) naar het Franse Straatsburg. Straatsburg is een stad waar ik ruim 1,5 jaar geleden minimaal eens per twee maanden een paar dagen doorbracht. Ik kan er echter, los van de Kathedraal, weinig vinden – als assistent van een Europarlementarier zag je voornamelijk je mini-kantoor in het Europees Parlement, je hotel en de taxi die je van EP naar een restaurantje en vervolgens naar bed bracht. Zonder ooit de tijd te hebben de stad te leren kennen (en helaas ook niet voor extravagante lunches). Straatsburg blijkt echter reuze leuk; veel fijne eettentjes, winkeltjes (ik heb de kunsten maar gesubsidieerd – iemand moet het toch doen – door een klein schilderijtje van een nog onbekende kunstenares te kopen) en mooie gebouwen omringd door water.
Na een beetje brakke nacht (door het bed, niet de alcohol) rijden we zaterdagochtend richting Florence – in ruim acht uur. Met een onbedoeld uitstapje naar de binnenstad van Milaan – waardoor ik ook San Siro weer van mijn to-see-lijstje kan schrappen. Onderweg dicteert mijn muzieksmaak – R koopt geen cd’s meer - dat is zo pre-DLT (downloadtijd).
We beginnen met het album ‘Detours’ van Sheryl Crow. Het nummer ‘Gasoline’ past erg goed bij het moment dat we echt moeten tanken maar er net geen tankstation in de buurt is. Dan volgt al snel – I can’t help myself- Bruce Springsteen.Bruce zingt ‘Brunettes are fine, blonds are fun, but when it comes to get the job done you need a redhead’. Dat komt goed uit – R en ik zijn beiden blond en zoals R omschrijft ‘we hebben een rode gloed’. Blonde on Blonde van Bob Dylan, ook van toepassing op onze haarkleur, draaien we maar kort – de revolutionaire gevoelens van de muziek passen maar matig bij het netjes aangeharkte en bijgeknipte Duitse landschap. Gelukkig bevat mijn collectie meer keuze in de categorie ‘Oude Grijze Mannen’, namelijk Tom Waits. Het nummer ‘What’s he building in there?’ past goed bij Zwitserland. Het gaat over mannen en kelders (hoort natuurlijk eigenlijk bij Oostenrijk, maar daar rijden we niet doorheen). Ook de Dixie Chicks mogen niet ontbreken. Ze passen dan wel beter bij het Texaanse landschap, maar bij gebrek aan een espressobar in de Peugeot, bewijzen de Chicks hun waarde door mij wakker te houden. De Peugeot rockt!
Onderweg is het een gaan en komen van vrachtwagens (echt heel veel), campers, caravans, aanhangwagens, idiote Italianen en ander verkeer. Maar het schiet redelijk op – ik tik met trots de 155 km per uur aan. De bergen, de bomen, het uitzicht op lichtblauw (azuur?) water in Zwitserland is prachtig. Door de vele tunnels verbeteren wij onze rijvaardigheid en dankzij een file op een klimmetje gaat ook de hellingproef van een lijen dakje. De truc is eigenlijk best simpel – niet te vroeg of te laat je voet van de rem halen. Met recht kunnen R en ik nu zeggen; R en M voor al uw verhuizingen in de bergen. R voegt graag toe dat we btw niet goedkoop zijn.
Zaterdagavond komen we stipt op (Italiaanse) tijd, namelijk veertig minuten later, aan bij het restaurant waar ze aldus R. de beste pizza van Florence bakken. En ik moet zeggen – daar zit ze niet ver naast.
Op zondag zien we dat het goed was. En dus gaan we shoppen. Miljoenen mensen gaan mij waarschijnlijk voor, maar ik zeg het toch ‘ Florence is heel erg fijn’. Heerlijk weer, nog heerlijker eten en zulke schattige winkeltjes! En R. heeft een erg fijn appartement – midden in een Jordaan-maar-dan-beter-achtige-wijk – met een hoog plavond en ruimte zat. Met in mijn achterhoofd shopping bijbel ‘the Paradox of Choice’ van Barry Schwarz weet ik mij in te houden en koop slechts 1 tas. ’s Avonds stoppen we de auto vol met R haar spullen, eten een laatste pizza (ook erg lekker) en daarmee zijn we klaar voor het vervolg van de roadtrip.
Maandagochtend – na een laatste espresso – rijden we weer langs Milaan, door Zwitserland, langs Basel door naar Mulhouse, net over de Franse grens. Het is een flink eind maar ook dit maal houden de oude mannen ons op de weg. Bob’s Modern Times doet het goed en inmiddels kan ook R alle nummers van het New York live album van Bruce uit 2000 mee declameren (wij zijn niet zulke goede zangers, vind ik althans). Mulhouse is een beetje vreemde stad – op Wikipedia lees ik dat het ruim 2 miljoen inwoners heeft, tot Duits grondgebied hoorde van ergens 1870 tot 1918 en dat het is opgericht ergens in 800. Maar als we rondlopen vinden we het vooral een beetje uitgestorven en ik vind het een hoog Kalverstraatgehalte hebben (maar dan dus zonder mensen).
Op dinsdagochtend blijf ik nog even lui in mijn bed liggen terwijl R ontbijt en zowaar koffie voor me mee neemt (waarvoor hulde). Rond een uur of twee zijn bijna bij Constanze en reist de vraag of we niet gewoon meteen door moeten rijden naar Amsterdam in plaats van te overnachten in Bonn zoals plan. Na een telefoontje met het thuisfront - “Bonn is saai, een uit de kluiten gegroeid dorp”- besluiten we voor het eerste – meteen door naar NL. Net over de grens van Duitsland merk je meteen dat je in Nederland bent. Je wordt eerst door dorpachtig NL geleid voordat je veilig de snelweg op mag, iedereen rijdt langzamer en zit dichter op je bumper. Met een beetje doorrijden (hopelijk niet geflitst of sneller dan het licht gereden) komen we rond half zeven in Amsterdam aan. Voor mij is de minibreak ten einde. Zusje R moet nog een half uurtje door naar B.
Al met al kan ik zeggen dat een roadtrip met reden ook best fijn is. Zeker als daar pizza’s, tassen, goed gezelschap en lekker weer bij inbegrepen zijn.
